Het fort bij Kwadijk is nooit voltooid. In 1894 is begonnen met de aanleg van het fort. In deze tijd bestond het fort uit een verdedigbaar aardwerk. De grondvorm is tot de begin jaren 60 (1959-'62) herkenbaar als fort geweest, met contouren van een gracht en toegangsweg (zie foto).

foto: contouren van fort bij Kwadijk vanuit het noorden gezien, de in de volksmond zogenaamde fortduinen genoemd (het aardwerk). Bovenin, in een boog, de spoordijk Kwadijk-Edam

De bomvrije gebouwen zijn echter nooit verder gekomen dan de fundering (houten palen) en de vloeren van voorgebouw en poterne (1913). Door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog (1914-1918), waarin Nederland neutraal bleef, is de bouw gestaakt. De bomvrije gebouwen zouden worden gebouwd volgens het model B, hoofdgebouw (verblijven), poternegebouw en frontgebouw, twee hefkoepels die vanuit het hoofdgebouw via een gedekte gang bereikbaar waren.

De hopen zand die op het fortterrein gelegen waren kwamen in 1916 bij de watersnoodramp goed van pas. Van dit zand konden de in Kwadijk gelegerde soldaten vele zandzakken vullen om de dijken mee te versterken.

In de Tweede Wereldoorlog is het fortterrein een oefenlocatie geweest voor Duitse soldaten.

Alleen de houten genie- of bergloods en de houten fortwachterswoning zijn overgebleven. Deze waren al voltooid voor de stop van de bouw van de bomvrije gebouwen.

In 1951 is het fort als vestingwerk opgeheven en in 1959 is het terrein afgegraven, zijn de grachten gedicht en de aanwezige funderingen gesloopt. Dit vanwege de herinrichting van de Zeevang polder, waarbij nieuwe wegen en dammen werden aangelegd.

Nu is niets meer van de fortcontouren van het aangelegde eiland en de grachten te herkennen.