De volledige benaming voor de batterij is: 'Werk aan het IJ op het Vuurtoreneiland voor Durgerdam'.

Historie

Het vuurtoreneiland voor de kust van Durgerdam bestaat sinds 1701. In 1809 werd het eiland vergroot toen het werd opgenomen in de oude Stelling van Amsterdam. Het eiland werd voorzien van een kustbatterij. De bewapening bestond uit 18 ijzeren kanonnen van 36 pond (*), vier lange bronzen kanonnen van 12 pond en twee houwitsers van 7,5 duim (*). Deze oorspronkelijke batterij was rond 1850 nagenoeg zo goed als verdwenen.

In 1885 begon men (gelijktijdig met de batterij bij Diemerdam) met het aanleggen van de huidige kustbatterij. Als onderdeel van 'Het Zuiderzeefront' kregen zij samen met het forteiland Pampus de functie van het afsluiten van de Zuiderzee en de verdediging van de stad Amsterdam tegen vijandelijke schepen.

In 1889 werden in de frontwal drie geschutsbeddingen aangelegd, drie schuilplaatsen met munitiemagazijnen gebouwd en drie kanonnen van 24cm.L/35 op open batterijplatforms geplaatst.

In 1890 werden in de frontwal infanterieborstweringen aangelegd en in 1892 legde men een stortsteenkade rond het eiland aan.